شیعه پاسخ نمی دهد

سوالات بی پاسخ که باید از شیعه پرسیده شوند – سرخاب و سفید آب

آیه 40 سوره توبه

تمامی علمای اهل سنت و شیعه معتقدند که آیه 40 سوره توبه در خصوص نبی اکرم(ص) و حضرت ابوبکر(رض) می باشد که خداوند از زبان پیامبر(ص) به ابوبکر می فرماید : غم مخور خدا با ماست(لاتحزن ان الله معنا)و تمامی علمای سنی و شیعه نیز معتقدند بهترین تفسیر آیات قرآن، تفسیر آیه به آیه می باشد، اکنون ما به سایر آیات مراجعه می کنیم تا ببینیم خدا با چه کسانی است: ان الله مع المتقین! ان الله مع المحسنین! ان الله مع الذین آمنوا و . . . این یعنی پیامبر(ص) و حضرت ابوبکر مومن ؛ متقی ، مومن و . . . بوده اند، که اتفاقا تاریخ نیز این موارد را به خوبی ثابت می کند. در خصوص حقانیت حضرت ابوبکر و حضرت عمر می شود سوالات فراوانی مطرح کرد ولی ما این سئوال را از آنجا مطرح کردیم که بعید می دانیم حتی با سفسطه و بازیهای کلامی بچه گانه نیز بتوان پاسخی برای آن پیدا کرد!

Advertisements

12 دیدگاه»

  عبدالله wrote @

خدا خواسته سست عنصری و ضعیف بودن اینمان ابوبکر را به ما متذکر شود.
چرا خدا به پیامبر فرمودند به ابوبکر بگویید من با شما هستم.
برای اینکه در ان لحظه ابوبکر در پایین ترین سطح ایمان و اعتماد به خداوند بودند. و باور نداشتند که خداوند حافظ آنهاست و اوست بهترین محافظ. ولی ایشان می ترسیدند و نگران بودند و باعث ناراحتی پیامبر بوده اند. و خداوند به پیامبر گفته اند به هم صحبتت بگو من را به یاد داشته باش و اطمینان کن. و گرنه چه دلیلی دارد خداوند این آیه را بفرمایند.
ولی در جایی دیگر مولای بی بدیل ما، شجاع بی باک، با ایمان مطلق در رخت خواب پیامبر ص خوابیدند و میدانستند هر لحظه ممکن است شمشیرها که قصد کشن پیامبر را دارند اورا در بر بگیرند ولی بی باک خود را به خدا سپردند.
حال کلاهت را قاضی کن عظمت کدام کار نزد اهل خرد بالا تر است؟

  علی wrote @

رتبه و درجه و مقام هر کسی در قیامت توسط خداوند مشخص می شود و فضولی آن به من و تو نیامده! پاسخ بدهید :
ان الله معنا(ای ابوبکر) خدا با ماست. و در آیات دیگر: ان الله مع المتقین، ان الله مع الصابرین، ان الله مع المحسنین و . . .
بهترین تفسیر، تفسیر آیه به آیه است یا تفسیر آیه با قصه های تاریخی و تحلیلهای آبگوشتی آخوندها؟
راستی چطور مشرکینی که به خانه پیامبر(ص) ریختند، جانشین پیامبر را در رختخواب نکشتند؟!! چون به هر حال جانشین هرکس بسیار مهم است و جوانی چون علی سالها پس از محمد زنده می مانده و کارش را ادامه می داده، با توجه به اینکه به اعتقاد شما حتی علی در 13 سالگی و در یوم الانذار به عنوان جانشین انتخاب شده بوده است.

  محقق wrote @

چنانچه طبق توهم شما ابوبکر (رض) سست عنصر و ضعیف بود اصلاً دنبال پیامبر (ص) نمی رفت چون میدانست خطرات بسیاری پیامبر را تهدید خواهد کرد. چرا در مكه وقتی فوری مسلمان شد از مشركان نترسید؟! در اول بعثت پیامبر (ص) هر كس مسلمان می‌شد چیزی جز شكنجه در انتظارش نبوده، حضرت ابوبكر با مسلمان شدنش اموال خویش را در راه اسلام خرج كرد و برده‌ها را آزاد كرد، و بسیاری از اهل مكه را با خود دشمن كرد، آیا انسانی سست عنصر و ضعیف چنین كاری می‌كند؟ (تلخیص از کتاب پاسخ به دروغهای شیعه پیرامون سوره توبه آیه 40 نوشته علی حسین امیری) اين معيت كه در آیه به آن اشاره شده، والاتر و ارزشمندتر از آن معيتي است كه خداوند در مورد صابرین بیان فرموده مثل (مع الصابرین) یا متقین، (مع المتقین) و یا مومنین وپرهيزكاران و نيكوكاران و غیره. زیرا معيتي كه در این آیه به آن اشاره شده، عبارت است از نصرت، رحمت و مدد الهي كه تنها رسول‌خدا (ص) و يارش ابوبكر صديق (رض)، به آن مختص گرديده‌اند. معيتي كه برای نمونه در آيه‌‌ي 128 سوره نحل به آن اشاره شده، مقيد به شرايطي چون تقواپيشگي و نيكوكاري مي‌باشد؛ اما معيتي كه خداي متعال، بهره‌ي پيامبر اكرم (ص) و يارش نمود، نوعي از همراهي الهي بود كه صرفاً مخصوص اين دو بزرگوار بود و در قالب نشانه‌هاي خارق‌العاده و فراتر از حد تصور نمودار گشت. (المستفاد من قصص القرآن (2/100)) پيامد همراهي ابوبكر (رض) با رسول‌خدا (ص)، اين شد كه به معيت و همراهي خداي متعال، مشرف و مفتخر گردد. وي، يگانه شخصيتي است كه در قرآن كريم به معيت و همراهي خدا با او، تصريح شده است. نزول سكينه و آرامش و هم‌چنين نصرت و امداد غيبي براي يار و همراه پيامبر (ص)، بسي بزرگ‌تر و فراتر از كمك‌هاي غيبي براي ديگران مي‌باشد. چنين طرز بياني، از بلاغت قرآن و ساختار فصيح و رساي كلام خدا و شيوه‌ي تأمل برانگيز آن است. (منهاج السنة (4/272/242))

  محقق wrote @

خدای متعال، در این آیه تصریح می‌كند كه كافران و مشركان، رسول‌خدا (ص) را از مكه بیرون راندند. بنابراین خروج و بیرون شدن ابوبكر (رض) به همراه پیامبر اكرم (ص) نیز واقعیتی است تاریخی كه نشان می‌دهد، فشار مشركان بر مؤمنان و از جمله ابوبكر (رض) سبب شده كه ناگزیر به ترك مكه شوند. ابوبكر (رض) در این آیه، صاحب یعنی یار دل‌سوز پیامبر نامیده می‌شود زیرا او، تنها یار رسول‌خدا (ص) و یكی از آن دو نفری است كه سومینشان، خدای متعال بود و در آن هنگام كه نصرت و یاری الهی، بر پیامبر (ص) نازل شد، همراه ایشان بود. ابوبكر صدیق (رض)، از میان صحابه (رض)، تنها كسی است كه به همراهی پیامبر (ص) در مواقع خاص مفتخر گردیده است. مواقعی از قبیل: *سفر هجرت. *همراهی با پیامبر (ص) و نگهانی از ایشان در سایه‌بانی كه در جنگ بدر برای آن حضرت (ص) درست كردند. *همراهی با رسول‌خدا (ص) به هنگام عرضه‌ی دعوت به قبایل عرب در موسم حج و…. تمام سیرت‌شناسان به این اذعان كرده‌اند كه تنها ابوبكر (رض) در مواقع خاص و البته پرافتخار به همراهی پیامبر اكرم (ص) مفتخر شده است. مراجعه کنید به کتاب ابوبکر صدیق – تحلیل وقایع زندگی خلیفه اول نوشته دکتر علی محمد صلابی: http://aqeedeh.ugly.as/ebook/view_book.php?rowID=535

  محقق wrote @

بنا بر نص قرآن، ابوبكر (رض) تنها یار و همراه رسول‌خدا (ص) در غار بود و از این‌رو «یار غار» نامیده می‌شود. بخاری و مسلم رحمهما الله از انس (رض) روایت كرده‌اند كه ابوبكر صدیق (رض) فرموده است: هنگامی كه در غار بودیم، به پاهای مشركان نگریستم كه بالای سرمان بودند؛ گفتم: «ای رسول‌خدا! اگر یكی از آن‌ها به پایین پایش نگاه كند، حتماً ما را می‌بیند.» رسول‌خدا (ص) فرمودند: (یا أبابكر ما ظنك باثنین اللّه ثالثهما) (بخاری، شماره‌ی3653؛ مسلم، شماره‌ی5381) یعنی: «ای ابوبكر! گمان تو درباره‌ی دو نفر كه سومینشان، خدا است، چه می‌باشد؟» تمام اهل حدیث (حدیث‌شناسان)، این حدیث را صحیح دانسته‌اند و حتی دو نفر از آنان هم در مورد صحت و درستی این حدیث، با یكدیگر اختلاف ندارند. نص قرآن نیز، درستی این حدیث را تأیید می‌كند. (منهاج السنة (4/252،241) ابوبكر (رض)، یار همیشگی رسول‌خدا (ص) بوده است. آن چه در آیه، از ابوبكر به یار غار تعبیر می‌كند، بدین معنا نیست كه ابوبكر (رض)، فقط یار غار پیامبر بوده و بس. بلكه ابوبكر صدیق (رض)، یار مطلق و همیشگی رسول‌خدا (ص) بوده و از چنان سابقه‌ای در هم‌صحبتی با رسول اكرم (ص) برخوردار است كه به اتفاق نظر سیرت‌شناسان، شخص دیگری چنان سابقه‌ای در هم‌صحبتی با پیامبر (ص) ندارد. برخی از علما به این نكته تصریح كرده‌اند كه: «فضایل و مناقب ابوبكر (رض)، ویژگی‌های خاص خود او و منحصر به فرد بوده و ابوبكر (رض)، در برخورداری از آن‌همه فضایل و ویژگی‌ها، شریك و همانندی ندارد.» (منهاج السنة (4/252،245)) ابوبكر (رض)، یار دل‌سوز رسول‌خدا (ص) بوده است. لفظ (لا تحزن) كه در این آیه به نقل از رسول اكرم (ص) خطاب به ابوبكر (رض) آمده، نشان می‌دهد كه ابوبكر، دوست‌‌دار و یاور شفیق و دل‌سوز آن حضرت (ص) بوده است. ابوبكر (رض) از این ناراحت و دل‌نگران بود كه مبادا رسول‌خدا (ص) كشته شوند و اسلام، از میان برود. به همین خاطر در سفر هجرت، گاهی پیشاپیش پیامبر (ص) حركت می‌كرد و گاهی پشت سر آن حضرت؛ پیامبر اكرم (ص) دلیل این كارش را پرسیدند. ابوبكر (رض) گفت: «وقتی به فكر می‌افتم كه ممكن است كفار، پیشاپیش ما كمین كرده باشند، جلو حركت می‌كنم و هنگامی كه به یاد تعقیب و جستجوی آن‌ها می‌افتم و این مسأله به خاطرم می‌رسد كه ممكن است دشمن از پشت سر برسد، عقب حركت می‌كنم (تا خطری متوجه شما نباشد و به شما آسیبی نرسد.)» (ابوبكر الصدیق افضل الصحابة و احقهم بالخلافة، ص43) امام احمد رحمه الله چنین روایت كرده است: ابوبكر (رض) گاهی پشت سر پیامبر (ص) راه می‌رفت و گاهی جلو و پیشاپیش آن حضرت؛ رسول‌خدا (ص) به او فرمودند: «تو را چه شده كه چنین می‌كنی؟» ابوبكر (رض) گفت: «ای رسول‌خدا! (وقتی) از این می‌ترسم كه كفار، از جلوی شما درآیند، پیشاپیش شما حركت می‌كنم (و همین‌طور بر عكس.)» زمانی كه به غار رسیدند، ابوبكر (رض) گفت: «ای رسول‌خدا! همین‌جا بمانید تا من، داخل غار را تمیز كنم.» ابوبكر (رض) وارد غار شد و در آن سوراخی دید و پایش را آن‌جا نهاد و سوراخ را بست و گفت: «ای رسول‌خدا! چنین كردم تا اگر گزنده‌ای در سوراخ باشد، پای مرا نیش بزند (و شما در امان باشید.)» (منهاج السنة (4/262)) آری، برای ابوبكر (رض) این‌كه او زنده بماند و رسول‌خدا (ص)، كشته شوند، قابل تحمل نبود؛ به همین خاطر ابوبكر (رض) تمام داشته‌ها و جان و مالش را فدای آن حضرت (ص) كرد تا به همه‌ی مؤمنان، این درس بزرگ را آموزش دهد كه هر مؤمنی، موظف به انجام چنین كار سترگی است و بدون تردید كه ابوبكر (رض) شایسته‌ترین مؤمنی بود كه جان و مالش و بلكه تمام داشته‌هایش را در راه دعوت و دفاع از رسول‌خدا (ص) نثار كرد. (منهاج السنة (4/263))

  محقق wrote @

اما فراتر از این حرف و حدیث ها اینست که هر گونه طعن به مهاجرین و انصار و همرهان همیشگی پیامبر برابر است با انکار آیات محکم قرآن زیرا در آیات بسیاری خداوند بزرگ رضایت و هدایت خود را نسبت به اصحاب پاک رسول (ص) بیان میدارد: البقرة151، البقرة137، البقرة143، البقرة285، آل عمران110، آل عمران68، الحج40و41، النور55، الأنفال62-64، آل عمران103، الأنفال74، التوبة88-89، التوبة117، المائدة55، المنافقون8، الفتح26، الممتحنة1، التحریم8، التوبة100، التوبة117، النحل41-42، النحل110، الفتح18، الفتح10، الفتح26، الفتح29، الحجرات7، الحشر8-10، المجادلة22، التحریم8 و…. برای دیدن آیات بیشتر و توضیحات مفصل مربوط به این آیات میتوانید به کتاب عیانات مراجعه کنید. برای نمونه در الفتح18 آمده است: { لَّقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِینَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ} یعنی: » یقیناً خدا از مؤمنان هنگامی که زیر آن درخت با تو بیعت کردند خشنود شد» التوبة100: {وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِینَ وَالْأَنصَارِ وَالَّذِینَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِی تَحْتَهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا أَبَدًا ذالِكَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ} یعنی: » پیشگامان نخستین از مهاجران و انصار و کسانی که به نیکی و درستی از آنان پیروی کردند، خدا از ایشان خشنود است و آنان هم از خدا راضی هستند؛ برای ایشان بهشت هایی آماده کرده که از زیرِ [درختانِ] آن نهرها جاری است، در آنجا برای ابد جاودانه اند؛ این است کامیابی بزرگ» اولاً میبینیم در كمال صراحت، خداوند، رحمت و بهشتش را به آنها وعده داده است و خداوند هم خلاف وعده‏اش عمل نكرده و نخواهد كرد! همانطور که صراحتا به امثال أبی لهب و همسرش وعده عذاب مى‏دهد. ثانیاً وعده بهشت به سایر مسلمانان – كه بعد از مهاجرین و انصار آمده و مى‏آیند – مشروط براین است كه همچون مهاجرین و انصار ایمان بیاورند (بقره137) و از آنها به نیكى تبعيّت كنند (اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ) حال اگر کل دروغ پردازان جهان همچون کلینی، مجلسی، خمینی، سلمان رشدی، مکارم شیرازی، مشیری، قزوینی، حاج مهدی دانشمند و … جمع شوند و به اصحاب تهمت بزنند و بگویند آنها به بهشت نمی روند هیچ تاثیری بر وعده راستین پروردگار ندارد. مطالعه کتب عیانات و آلفوس را اکیداً به شما توضیه میکنم: http://aqeedeh.ugly.as/ebook/view_book.php?rowID=354 http://aqeedeh.ugly.as/ebook/view_book.php?rowID=470

  شهرام wrote @

متنی که برای عنوان استفاده شده به نظر بنده زیادبه جا نیست وامیدوارم تلاش شما دراین باب بیشترگردد.باتشکرازشما

  علی دوست wrote @

آنگاه که رسول خدا شبانه و پنهانی از مکه بیرون می رفت در بین راه ابوبکر ایشان را دید.پیامبر اکرم از آنجهت که ابوبکر به مشرکین خبر ندهد او را با خود همراه کرد.

  امیر wrote @

اصلا علمای سنی که به این و اون افترا میزنن(علامه مجلسی و..) صلاحیت تفسیر وحی را دارند؟ (بعدشم اینا(moshrekin va sahab site) میخاهند ما رو به جون هم بندازن

  علی wrote @

از کی تا به حال علامه مجلسی جزء علمای سنی شده؟ لابد تقیه می کرده است

  محسن wrote @

در پاسخ این ادعا چند نکته می گویم :
اولا این گونه نیست کههمه مورخین قبول داشته باشند که کسی که همراه پیامبر در غار بوده ، ابی بکر بن ابی قحافه بوده است ! برای اطلاع از نظرات مختلف مورخان شما رو دعوت می کنم به کتاب « من فی الغار ، ابوبکر ام شخص آخر» .
ثانیا اگر بپذیریم کسی که همراه پیامبر ص بوده ، طبق نص آیه قرآن کسی که ترس و خزن داشته جناب ابوبکر بوده و باز طبق آیات قرآن :
ان الذين قالوا ربنا الله ثم استقاموا فلا خوف عليهم ولا هم يحزنون ( پس ابوبکر در آن زمان ایمان محکمی نداشته )
فمن تبع هداي فلا خوف عليهم ولا هم يحزنون ( پس ابوبکر از هدایت الاهی برخوردار نبوده )
فمن آمن واصلح فلا خوف عليهم ولا هم يحزنون( پس ابوبکر اهل ایمان حقیقی و اصلاح نبوده )
فمن اتقي واصلح فلا خوف عليهم ولا هم يحزنون( پس ابوبکر تقوای درست و حسابی هم نداشته )
چون بر طبق نص صریح قرآن جزو کسانی بوده مورد خطاب «لاتحرن» قرار گرفته است و جزو دسته « یحزنون» بوده است .
پس این آیه بیش از آنکه منقبتی برای ابوبکر باشد ، منقصت و سرزنش برای اوست !!!!

  علی wrote @

در قرآن به پیامبر اسلام و همچنین به پیامبران دیگر نیز خطاب لاتحزن آمده(و حتی به پیامبران لاتخف نیز آمده) که آیات آن در کتاب لاتحزن ان الله معنا(یا پاسخ به دروغهای شیعه پیرامون سوره توبه آیه40)نوشته علی حسین امیری آورده شده(لطفا کتاب مورد نظر را بخوانید) پس نعوذبالله تمامی آن بزرگواران نیز بی ایمان و بدوت تقوی بوده اند؟!!! ابوبکر نیز برای پیامبر اسلام اندوهگین بوده و آیا اندوهناک شدن کسی باعث بی ایمانی و مرتد شدن او می شود؟!! پس تمامی مسلمین امروزی مرتدند و اگر ابوبکر با دشمنان بوده پس چرا مکان پیامبر(ص) را فاش نکرد؟ و چرا در آیه آمده که ان الله معنا، یعنی خدا با ماست؟ چرا خدا با آدمی بی ایمان و بی تقوی بوده است؟!!! معنی آیه طبق نظر شما اینگونه می شود: ای کسی که از روی بی ایمانی و بی تقوایی غمگین شده ای، غمگین مباش که خدا با ماست!!! آیا ترجمه ای مسخره تر از این هم میشود؟ البته در مذهب تشیع میشود، این آیه به کوری چشم دشمنان بهترین مدح برای حضرت ابوبکر است چون در آیات دیگر معیت الهی با صابرین و متقین و مومنین است نه با غاصب خلافت و فردی بی ایمان.


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

  • اعتبارها

    Get a free blog at WordPress.com The Fjords04 Theme

  • %d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: